Was het maar zo’n feest.
Beoordeling:
Soort spel:
Kaartspel
Consumeerniveau:
Lekker drinken
Moeilijkheidsgraad:
Makkelijk
Aantal spelers:
2+
Uitleg fuck de dealer
Persoonlijk denk ik dat het lastigste van dit spel een volledig pakje kaarten vinden is, maar als je deze dan gevonden hebt is het ook wel een mooi spelletje.
Om te beginnen wordt er op een manier naar keuze een dealer aangewezen. Deze persoon zal, je raadt het nooit, dealen. Hij/zij vraagt aan degene die na hem aan de beurt komt (iets met met de klok mee of tegen de klok in ofzo) welke kaart hij/zij denkt dat de dealer vast heeft.
Als deze persoon de kaart in één keer goed raadt, neemt de dealer 3 slokken. Als de speler het de eerste keer fout heeft vraagt de dealer: “Jo man/vriendin, hoger of lager?” De speler antwoord dan: “Wat een uitstekende vraag! Ik denk [vul hier hoger/lager in].” Wanneer de speler het goed heeft geraden neemt de dealer 1 slok. Wanneer de speler het fout raadt begint het echte werk pas. De speler drinkt namelijk het aantal slokken als het aantal kaarten die hij/zij mis zit van de kaart van de dealer.
Een volgende dealer is degene die als derde op rij de kaart van de dealer niet heeft geraden.
Kaarten worden op soort en volgorde op de tafel gelegd wanneer deze is gespeeld. Zo wordt het al makkelijker voor de spelers om de goede kaart te raden i.v.m. kansberekening enzo.
Het spel is klaar als alle kaarten zijn gespeeld.
Extra (gratis)
Wat leuk is om naast de bovenstaande regels te doen is het spelen van een minigame wanneer een bepaalde kaartsoort is uitgespeeld. En laten we daar nou net iets op verzonnen hebben 😉
